Հեռավոր մի թագավորությունում լիճ կար, որում ապրում էին ոսկեգույն կարապներ: Նրանք ժամանակի մեծ մասը անցկացնում էին լճի ափին: Ամեն վեց ամիսը մեկ կարապները թողնում էին ոսկե փետուրներ որպես վճար լիճը օգտագործելու համար: Թագավորի զինվորները հավաքում էին փետուրները և պահում գանձարանում:
Մի օր մի անօթևան թռչուն տեսավ լիճը: «Այս լճի ջուրն այնքան զովացնող է և հանգստացնող: Ես այստեղ իմ տունը կկառուցեմ », — մտածեց թռչունը:
Հենց որ թռչունը տեղավորվեց լճի մոտ, ոսկեգույն կարապները նկատեցին նրան: Նրանք եկան գոռալով:
-Այս լիճը մեզ է պատկանում: Այն օգտագործելու համար մենք թագավորին վճարում ենք ոսկե փետուրներ: Դու այստեղ չես կարող ապրել:
-Ես անօթևան եմ, եղբայրներ: Ես նույնպես կվճարեմ վարձավճարը: Խնդրում եմ, ինձ ապաստան տվեք, — ասաց թռչունը: Նրանք նաև ավելացրին.
-Դադարեցրու երազել և իսկույն լքիր այս վայրը:
Խոնարհ թռչունը բազմիցս աղաչեց, բայց ամբարտավան կարապները թռչնին հեռացրին:
-Ես նրանց մի լավ դաս կտամ, — որոշեց նվաստացած թռչունը:
Նա գնաց թագավորի մոտ և ասաց.
-Ո՛վ թագավոր: Ձեր գետի կարապները անսանձ ու եսասեր են: Ես խնդրեցի ապաստան տալ, բայց նրանք ասացին, որ գետը գնել են ոսկե փետուրներով:
Թագավորը զայրացած էր ամբարտավան կարապների վրա ՝ անօթևան թռչունին վիրավորելու համար: Նա իր զինվորներին հրամայեց կարապներին բերել իր պալատ: Որոշ ժամանակ անց բոլոր ոսկե կարապները բերվեցին թագավորի մոտ:
-Կարծում եք, արքայական գանձարանը կախված է ձեր ոսկե փետուրների՞ց: Դուք չե՝ք կարող որոշել, թե ով ապրի լճի ափին: Անմիջապես հեռացեք լճից, կամ բոլորդ կգլխատվեք: , — գոռաց Թագավորը:
Կարապները վախից ցնցվեցին ՝ լսելով Թագավորին: Նրանք փախան, երբևէ չվերադառնալով: Թռչունն իր տունը կառուցեց լճի մոտ և հավերժ ապրեց այնտեղ, ապաստան տալով լճի բոլոր մյուս թռչուններին:
Մարգարիտա Գրիգորյան 