Միսս Էլիզա Սկիդլեռը՝ մի երիտասարդ աղջիկ է, ով ամբողջ օրը աշխատում էր և միայն օրվա վարջում գալիս տուն: Տունը վարձել էր չորս դոլլարով , ավելի ճիշտ մեկ սենյակ այդ տանը, որն մեկ-երկու սանդուղքաշարով ցածր էր կտուրից: Սենյակում միայն մեկ պատուհան կար, այն էլ թվում էր, որ միայն մուկ կարող էր վազել այդ անցքի միջով, ինչ ասել լույսի մասին: Իջնելով ներքև, Էլիզան տեսավ մի նկարչի, ծեր, սակայն տարիքով ոչ ուժասպառ մարդկանց, աստղագետ Միսս Լոնգնեքերին և այլոք: Աշխատանքից հետո, Սկիդլեռը միշտ կվառեր մի մոմ և կնայեր իր միակի ՞՞աչքերի մեջ՞՞: Այդ միակն աստղ էր՝ Վիլլի Ջէքսոն անունով: Վիլլիին էին ուղղված Էլիզայի մտքերը, աղոթքները և անգամ հոգին:
Օրեր էին անցնում՝ նկարիչը նորից ու նորից պատկերում էր իր հորինված կատակերգության հերոսներին, աստղագետը և մյուսները խոսում էին Էլիզա Սկինդլեռի հետ, այն ժամանակ երբ սիրտն իր մարում էր:
Այդ մեկ վերջին անգամը նա բարձրացավ իր սենյակը և մի կերպ ձեռքի ափով ուղղելով օդային համբույր Վիլլիյին, ուժասպառ ընկավ սառը գետնի վրա:
*Հաջորդ օրը, բարձրանալով սանդուղքով ,մի բժիշկ դուրս բերեց Էլիզայի մարմինը: Մոտենալով և հարցնելով, թե արդյոք հիվանդն կապաքինվի, հեղինակը ստանում է բացասական պատասխան:
Հիվանդանոց մտնելով նա տեսավ բժշկին՝ Վիլլիամ Ջէքսոն անունով…
http://az.lib.ru/o/ogenri/text_05_na_cherdake.shtml