1* «Գիշեր և լռություն» բանաստեղծությունում Վահան Տերյանը ներկայացնում է իր հոգեվարքը և զգացմունքները: Ամեն մի տող ինքնուրույն է խոսում՜
Գիշեր է և լռություն,
Լռություն է իմ հոգում,
Ոչ անուրջ կա ապարդյուն,
Ոչ սեգ ըղձանք ու խոկում…
Ցուրտ է աշխարհն ու աղոտ.
Աշո՜ւն՝ անձրև՜ ու մշուշ,
Սևավոր են ու ցավոտ,
Ե՛վ մտածում, և՛ վերհուշ…
Դուրս եմ գալիս ես փողոց,
Շրջում անվերջ ու տրտում.—
Բացված է մի թունոտ խոց,
Մի մութ շիրիմ իմ սրտում։
Մի՛ կանչեք ինձ, հույսի նոր
Խոսքերով ինձ մի՛ դյութեք,
Թող իմ կյանքը մենավոր
Պատե անանց մութ ու մեգ…
Համր է երկիրն ինձ համար,
Ե՛վ ցուրտ, և՛ լուռ, և՛ ունայն,
Հոգիս անհույս ու խավար,
Սառը, որպես գերեզման…
Ոչ անուրջ կա ապարդյուն,
Ոչ սեպ. ըղձանք ու խոկում.—
Գիշեր է և լռություն,
Լռություն է իմ հոգում…
2* «Իմ աշունը»
Գիտեմ որ ասված էր շարադրություն, սակայն չէի կարող չգրել մտքիս եկածը
- Աշուն — տրտում ու խոնավ
- Արբաց թուրմից մշուշի
- Քեզ ի՞նչ բառով պատկերեմ
- Ո՞ր անուրջով բաղձալի
- Վրձնահարվածն Սարյանի
- Ներկերն իրար է խառնում
- Դու հատ ու հատ ես շարում
- Առեխծվածներն քո բարի
- Մթում կորած խրճիթների
- Անհյուրընկալ պատերը սև
- Դարձել են հետք կտավին
- Ասես փափուկ թրչնի թև
- Արևի տակ բույրն է վարդի
- Մանուշակի տերեվն է թաց
- Քո անտերև ճյուղի պես
- Իմ սիրտ ցուրտ ու սով մնաց
- Աշուն — տրտում ու խոնավ
- Արբաց թուրմից մշուշի
- Ամեն կաթիլ արցունքի
- Ասես հնչյուն անձրևի
- Քիչ թե թվան խոսքերը իմ
- Հոգիս վերձրու ու խաղա
- Աշուն — տրտում ու խոնավ
- Ես թե գնամ
- Դու մնա… Մարգարիտա Գրիգորյան
3*
Уж небо осенью дышало,
Уж реже солнышко блистало,
Короче становился день,
Лесов таинственная сень
С печальным шумом обнажалась,
Ложился на поля туман,
Гусей крикливый караван
Тянулся к югу: приближалась
Довольно скучная пора;
Стоял ноябрь уж у двора. Пушкин
«Мне грустно на тебя смотреть,
Какая боль, какая жалость!
Знать, только ивовая медь
Нам в сентябре с тобой осталась». Есенин
Մարգարիտա Գրիգորյան 